
یکی نقض بازی کند روزگار
که بنشاندت، پیش آموزگار
وقتی – حدود چهار ماه پیش- به محضر استاد، بانو، دکتر ژاله آموزگار، شرفیاب شدم بعد از سلام و ادای احترام، این بیت – بیت فوق – از حکیم توس را برایشان خواندم؛
و جنابشان، بلافاصله ادامه چکامه را قرائت فرمودند؛
اگر پیشه دارد دلت، روشنی
چنان دان، که گیتی، تو آراستی.
در محضر بانوی بانوان، شاهنامه دان، دلباخته ایران، متخصص زبانهای باستانی، فارغ التحصیل دانشگاه سوربن، استاد دانشگاه تهران و نویسنده کتاب زبان پهلوی، اساسا مگر حرف زدن جایز هست!؟ فقط باید نشستن و سراپا شنیدن را، پیش کرد…
شرح مفصل دیدار بماند برای بعد، اما بیان خاطره ای، مناسب به نظر می آید.
بیش از چهل سال قبل در کلاس درس ادبیات، استاد حمید زرین کوب، در اولین جلسه که جناب استادی، به بهانه حضور و غیاب تمایل داشتند با دانشجویان آشنا شوند، در ارتباط با نام دانشجویی که کیاندخت نام داشت، بیتی از حکیم نام آور ایران – پیر خردمندان – فردوسی بزرگ را قرائت فرمودند، که آن را خاضعانه تقدیم ژاله جان و شما عزیزان می دارم؛
به خردی، به خوی کیان، اخت شد
از آنروی، نامش کیاندخت شد.
فدایتان، مهراب.



