
در پی دغدغه جمعی از شهروندان ایراندوست کرج درباره انتخاب نام «ایران کوچک» برای یکی از پارکهای احداثشده در اراضی مرحوم فاتح، نکاتی در خصوص این نامگذاری و ضرورت بازنگری در آن مطرح گردید.
معتقد بودند که این عنوان، با عظمت تاریخی و فرهنگی سرزمین کهن ایران سازگار نیست و حتی از منظر علمی نیز با معیارهای جهانی تعریف پارکهای ملی همخوانی ندارد.
بر همین اساس، پیشنهاد شد تا نامی شایستهتر همچون «ایران ما» که بیانگر وحدت، بزرگی و غنای فرهنگی ایران عزیز باشد، جایگزین شود.
در پاسخ به این دغدغه، دکتر مهراب رجبی، رییس بنیاد ایرانشناسی در البرز، با بیانی شیوا، سرشار از عشق به میهن و با بهرهگیری از لطایف ادبی، نظر خود را اینچنین ابراز کرد:
” ایران ما ”
گوش من و حلقه گیسوی یار
روی من و خاک در می فروش…
نقطه نظرات و نگاهتان به سرزمین جاویدمان ایران، قابل ستایش و در نوع خود الهام بخش می باشد؛
گیسوت عنبرینه گردن، تمام بود
معشوق خوبروی، چه محتاج زیور است.
درست می فرمایید، حق با شماست، ایران همواره بزرگ بوده است. پسوند کوچک – چه در وجه صفت و چه از نگاه مضاف – هرگز به ایران نمی چسبد؛
ای بر در سرایت، غوغای عشقبازان
همچون بر آب شیرین، آشوب کاروانی.
راستش حدود دو دهه قبل که این حقیر و برادر آگاه و خدومم، دکتر عباس زارع، طرح اولیه این باغ/ بوستان/ گلستان/ پارک را مطرح کردیم، آری آن زمان هم این مساله در ذهنمان جاری شد.
ایران در دل ما – دل ایرانیان جای دارد – و دلها، بزرگ هستند. وقتی نام ایران می آید، جهانی بزرگ با آسمانهایی رفیع، در دل صاحبدلان جای می گیرد؛
صورت نگار چینی، بی خویشتن بماند
گر صورتت ببیند، سر تا به سر معانی.
همین مفهوم و همین واقعیت سراسر معنا بود که در اندیشه نظامی گذشت و بر زبانش جاری شد؛
همه عالم تن است و ایران دل
نیست گوینده زین قیاس، خجل.
به گمانم هر جا، که فردوسی و سعدی و مولانا و حافظ و هر عارف و عاشق و خردمند ایرانی از معشوق سخن گفته، نیم نگاهی نیز به ایران داشته؛
عجب سروی، عجب ماهی، عجب یاقوت و مرجانی
عجب جسمی، عجب عقلی، عجب عشقی، عجب جانی.
هر عاشق عارف خردمندی که از ناز، نیاز و حتی نماز گفت، به گمانم از نگاهی، مام میهن، ایران عزیز جاودان سرفراز را مد نظر داشته است؛
مده ای رفیق پندم، که نظر بر او فکندم
تو میان ما ندانی، که چه می رود، نهانی.
چه می گفتم، وقتی صحبت از معشوق می شود، عنان و اختیار، از دست خارج می شود. طرح جایگزینی ” ایران ما ” به جای ” ایران کوچک ” را از این طریق اعلام می دارم، تا ایرانیان بزرگ – از ایران بزرگ و همچنین از جهان فراخ – آن را دیده و نقطه نظرات اصلاحی و تکمیلی خود را بیان دارند؛
نه حسنت آخری دارد، نه سعدی را سخن پایان
بمیرد تشنه مستسقی و دریا، همچنان باقی.
در انتظار پاسخ هم میهنان ارجمند و دریافت اشارتها و بشارتها و هدایتهایشان هستیم. فعلا؛
گفتمش پوشیده خوشتر سر یار
خود تو در ضمن حکایت، گوش دار.
فدایت، مهراب رجبی.
هشتم اردیبهشت ۱۴۰۴



