“بسم الله الرحمن الرحیم”
بر در میخانه عشق، ای ملک تسبیح گوی
کاندر آنجا، طینت آدم مخمر می کنند.
سلام بر همگان، سلامی سراسر صدق و صفا، بر ایرانیان. و خاصه، سلامی چو بوی خوش آشنایی، بر مردمان دیده روشنایی؛ البرزیان…
از صبا پرس که ما را همه شب تا دل صبح
بوی زلف تو همان مونس جان است که بود.
چه زیباست که در ابتدای بهار و در تبریک سال نو، در ادای سلام و آرزوی سلامت، مضایقه نکرده، از ایران، جایگاه – و بلکه خاستگاه – سلام و آنهم در نوروز، روز سلام و البته در شبهای نزول سلام، به جهان نیز پیام صلح فرستاده و با عشق و اشتیاق به جهانیان بگوییم؛
سلام…
“سلام هی حتی مطلع الفجر”
و همراه و هم آوا با آفتاب و باران و شکوفه، سالی سرشار از عشق و مهرورزی و سلامت و شادمانی و برکت و فراوانی، آرزو نماییم سالی سراسر تعادل و تراز...
رسیدن به این شرایط در گرو؛ صلح و مهرورزی و گذشت و اتحاد و اتفاق و حمیت و حمایت و هم دلی، می باشد که؛
از لعل تو گر یابم. انگشتری زنهار
صد ملک سلیمانم. در زیر نگین باشد.
با درود و بدرود. فدایتان، مهراب رجبی.
یکم فروردین ماه سال ۱۳۰۴
