وقتی از شهید سخن می‌گوییم، ذهن اغلب ما به میدان جنگ، اسلحه، و خاکریز می‌رود. اما در عصر جنگ نرم، جبهه‌ها تغییر کرده‌اند. این روزها گاه خط مقدم، نه در کوه و دشت، که در استودیو، پای رایانه یا پشت دوربین شکل می‌گیرد. «شهدای رسانه» آنانی‌اند که در میانه‌ی هیاهوی دروغ و تهاجم بی‌امان فکری، قلم را همچون تفنگ، و کلمه را همچون گلوله در راه دفاع از حقیقت به کار گرفتند. و چه بسیار که در این میدان خاموش، جان باختند.
شهدای عقیدتی و رسانه‌ای، مظهر ایمانِ فعال و آگاهیِ جهادی هستند. آنان نه صرفاً گزارشگر رویدادها، بلکه خود یک واقعه‌ند؛ واقعه‌ای زنده و جاری از ایثار فکری و عقیدتی. از شهید صارمی، که خونش پای بلندگوی حقیقت ریخت، تا صدها خبرنگار و مستندساز گمنامی که در دفاع از حقیقت در افغانستان، عراق، سوریه و ایران جان باختند، همگی نمونه‌هایی از رسانه‌گرانی‌اند که باور، آن‌ها را به میدان کشاند و عشق، آن‌ها را ماندگار کرد.
امروز اگر رسانه‌ای بخواهد در مسیر حق گام بردارد، باید بداند که وارث خون این شهداست. یاد آن‌ها تنها یک مراسم سالانه یا نصب عکس روی دیوار نیست. یادشان یعنی یادآوری یک رسالت سنگین؛ رسالتی که می‌گوید: «رسانه ابزار نیست، مأموریت است». این مأموریت، ایجاب می‌کند که رسانه‌گر، از نرمی حاشیه‌سازی‌ها عبور کرده و به مرکز حقیقت نزدیک شود—هرچند خطرناک، هرچند پرهزینه.
شهدای رسانه‌ای، پیش از آن‌که شهید شوند، زنده‌ترین انسان‌های زمان خود بودند. چرا که حقیقت را زندگی کردند، نه فقط روایت. آن‌ها ایمان را به محتوا تزریق کردند و اجازه ندادند روایت‌های جعلی، جای واقعیت را بگیرند. این شجاعت، محصول باور بود؛ باوری که هیچگاه خود را در لابه‌لای منافع شخصی یا جناحی گم نکرد.
ما امروز وظیفه داریم نام و مرام این شهدا را زنده نگه داریم. نه فقط در یادداشت‌ها و مستندها، بلکه در شیوه‌ی کار رسانه‌ای‌مان. هرجا دروغی گفته می‌شود و ما سکوت می‌کنیم، از آن‌ها فاصله می‌گیریم. اما هرجا حقیقتی را فریاد می‌زنیم، بی‌هراس از هزینه‌اش، به آن‌ها نزدیک می‌شویم. این راه، ادامه دارد… و صدای آن‌ها، هنوز در ما جاری است.
