از سرو کاشمر تا بانگ نای مولانا، از دوستی حافظ تا شکوه گنبد سلطانیه، ایران همواره مهد صلح، خرد و فرهنگ بوده است. ایرانیان، در سخت‌ترین روزگار، نجابت و هویت خویش را حفظ کرده‌اند و با اشتیاق و عشق، جهانی پر از دوستی را آرزو می‌کنند.
ما نبودیم و تقاضامان نبود
لطف او ناگفته ما، می شنود
ایران به حضور شما و با ایرانیان عزیز عزتمند وفادار سخت کوش فرهنگمدار ... مفتخر و سر بلند می باشد.
چشم جهان و جهانیان به ماست. ما ایرانیان با فرهنگی تاثیر گذار با تمدنی دیر پا و انسان‌ساز. فرهنگی که همواره در راه نکوهش جنگ و ستایش صلح، در علم و عمل، کوشیده است…
از سرو کاشمر – که جناب زرتشت، نهالش را از بهشت آورد – تا بانگ نای مولانا، تا درخت دوستی حافظ تا گنبد سلطانیه تا ... تا زنان و مردانی که در این سال‌های سختی و ناگواری و ناترازی، نجابت، حمیت و هویت خود را حفظ کرده خواهان زندگی ای همراه با مسالمت و آکنده از اشتیاق و عشق با جهانیان است.
نبود رنگ دو عالم. که نقش الفت بود
زمانه، طرح محبت، نه این زمان انداخت
فدایتان، مهراب.
