
بی پشت و پناهند، تزروان و هزاران
ای باغ تذروان و هزاران که تو بودی
ای وای…!؟
چه تاسف بار، این درخت با شکوه، نشان زیبایی و دیر پایی، و یکی از نمادهای کرج و البرز بود.
قبل از احداث مسجد جامع برغان، در بالا محله، اینجا محل تجمع و داد و ستد بود، همین امر، موجب تاسیس مسجد در این مکان گردید، گاه در افواه، آن را مسجد پاچنار/ پای چنار می خواندند…
” اسس علی التقوی من اول یوم ”
آرامگاه ملا محمد فرشته / ملائکه در سایه سار همین درخت با شکوه قرار دارد.
آرامگه و منزل یاران که تو بودی.
استاد شفیعی کدکنی مرثیه ای برای سرو کاشمر سروده، با هم، زمزمه کنیم و مویه…
ای روشنی باغ و بهاران که تو بودی
وی، خرمی خاطر یاران که تو بودی
با پیرهن سبز، بر این آبی بی ابر
آیینه صد نقش و نگاران که تو بودی
یاد پدر اندر پدر اندر پدر ما
وآیینه صد نسل و تباران که تو بودی
ای در غم و اندوه، که ماییم پس از تو
وی شادی اندوه گذاران، که تو بودی.
نیمه شب جمعه هست، نزدیک سحر. عجب صبحی شد…!؟
ای سرو، که در پیرهن صبح نگنجید
جان تو و ای جان بهاران که تو بودی.
با درود و بدرود. مهراب.
جهانشهر کرج ۳/۱۲/۱۴۰۳



