
بسم الله الرحمن الرحیم
دوش از مسجد سوی میخانه آمد یار ما
چیست یاران طریقت، بعد از این تدبیر ما
سر انجام در نیمه شب پانزدهم بهمن ماه – دوشینه شب – صاحب موبایل شده و به جمع اهل مجاز پیوستم، اگر چه؛
آن می که در آن جاست، حقیقت، نه مجاز است.
و این مقام و جایگاهیست، یک پارچه حقیقت؛
عشق حقیقی است اگر، حمل مجاز می کنی
به هر حال به نوعی؛
از سر پیمان برفت، با سر پیمانه شد
بیش از این، مقاومت در مقابل الزامات زمان و علم و تکنولوژی، نه ممکن بود و نه مجاز؛
به فریاد خمار مفلسان رس
خدا را گر، می دوشینه داری
حال که اینگونه رقم خورد، امید دارم که مشمول عاطفت حضرات دوستان شده و در شعاع دعا و نیات مشحون از خیرات و برکات آنان قرار بگیرم که؛
نیازِ نیم شبی، دفع صد بلا کند.
به هر روی، از این طریق ضمن پوزش از کم کاری ها و زحمت آفرینی های گذشته، امید دارم که بتوانم از این به بعد، سهل و روان، در دسترس، نازنینان باشم. که ؛
من به گوش خود از دهانش دوش
سخنانی شنیده ام، که مپرس
همین مقدار کافیست، باقی بماند در نوشتارهای بعدی. با این یاد آوری که؛
دوش در حلقه ما، قصه گیسوی تو بود
تا دل شب سخن از سلسله موی تو بود.
۱۵/۱۱/۱۴۰۳ فدایتان، مهراب



