علیرضا عباسی؛ نماینده ای که فریاد نمی زند

نشست خبری علیرضا عباسی از آن دست برنامههایی نیست که با تکرارهای پرتعداد، تقویم رسانهای را پر کند. او از نمایندگانی است که نشست خبری را نه یک ژست تبلیغاتی، بلکه ابزاری برای پاسخگویی میداند؛ به همین دلیل هم کم برگزار میشود، اما وقتی برگزار میشود، محتوای آن بیش از زمان برگزاریاش، اهمیت پیدا میکند. آنچه در این نشست بیش از هر چیز به چشم آمد، تأکید عباسی بر «نماینده بودن مجلس» و بازتعریف نقش نماینده در نسبت با مردم و کارویژههای نظارتی قوه مقننه بود؛ رویکردی که اتفاقاً با سبک حضور او در مجلس همخوانی دارد.
علیرضا عباسی را در پارلمان نمیتوان نمایندهای صرفاً حاضر، ساکت یا ملاحظاتمحور دانست. او از جمله چهرههایی است که مجلس را عرصه کنش فعال میفهمد؛ کنشی که باید دیده شود، ثبت شود و اثر بگذارد. همین نگاه است که باعث شده حضور او در صحن علنی، حضوری پررنگ و قابل ردیابی باشد. نطقها و تذکرهایش غالباً کلیگویی نیست؛ مسئله مشخص دارد، مخاطب معین دارد و معمولاً با ادبیات مطالبهگرانه و مستقیم بیان میشود. این شیوه، عباسی را در زمره نمایندگانی قرار داده که نقش مجلس را جدی میگیرند و آن را به سطح تشریفات فرو نمیکاهند.
یکی از وجوه مهم فعالیت پارلمانی عباسی، استفاده فعال از ابزارهای نظارتی مجلس است. تذکر، سؤال از وزیر و ورود به مصادیق ترک فعل دستگاهها، بخشی از رفتار ثابت او در مجلس است. در فضایی که گاهی نمایندگی به سکوتی پرهزینه یا محافظهکاری بیثمر تقلیل پیدا میکند، عباسی ترجیح داده هزینه موضعگیری را بپردازد. برای او «نماینده فعال» بودن، یعنی ورود به مسئله حتی اگر نتیجهاش تنش سیاسی یا واکنش منفی برخی دستگاهها باشد.
این کنشگری، البته بیارتباط با پیشینه شخصی و حرفهای او نیست. عباسی با هویت دانشگاهی و سابقه علمی وارد مجلس شده و همین موضوع باعث شده حضور او در مباحث تخصصی، بهویژه در حوزه آموزش، پژوهش و سلامت، تفاوت محسوسی با بسیاری از همکارانش داشته باشد. او در کمیسیون کشاورزی، آب و منابع طبیعی، نقش حضوری تشریفاتی ندارد. پرسش میکند، نقد میکند و به صرف امضاکردن طرحها بسنده نمیکند. بسیاری از مواضع او در این کمیسیون، چه در مورد وضعیت دانشگاهها و چه درباره سیاستهای پژوهشی و دانشبنیان، بازتاب رسانهای پیدا کرده است؛ نشانهای روشن از کنشگری مؤثر و فعال.
وجه دیگر فعالیت عباسی در مجلس، ترجیح شفافیت بر مناسبات پشتپرده است. او از آن دسته نمایندگانی نیست که لابیگری خاموش را بر موضعگیری علنی ترجیح دهند. سبک کنش او بیشتر بر «ثبت در تاریخ مجلس» استوار است: نطقی که در صحن علنی گفته شود، تذکری که در سامانه رسمی ثبت شود و پرسشی که وزیر را ناچار به پاسخگویی کند. این رویکرد، اگرچه گاه او را به چهرهای چالشی تبدیل کرده، اما در عین حال، هویت او را بهعنوان نمایندهای فعال تثبیت کرده است.
در حوزه مسائل مرتبط با استان البرز نیز همین الگوی کنش دیده میشود. عباسی تلاش کرده مطالبات حوزه انتخابیه را از مسیر سازوکارهای رسمی مجلس پیگیری کند؛ چه در موضوعات زیرساختی، چه در حوزه درمان و چه در آموزش. او کمتر به وعدههای رسانهای بیپشتوانه دل بسته و بیشتر سعی کرده مسیر مطالبه را از تذکر، بودجه و فشار قانونی پیش ببرد. این شیوه، هرچند کندتر و پرهزینهتر است، اما در منطق نمایندگی، اثرگذارتر ارزیابی میشود.
نشست خبری اخیر عباسی، در همین چارچوب قابل فهم است. تأکید او بر مفهوم «نماینده بودن»، نه یک شعار لحظهای، بلکه بازتاب تجربهای است که در صحن مجلس زیسته است. او مجلس را نهادی میداند که اگر نمایندگانش فعال نباشند، کارکرد نظارتی آن تضعیف میشود و فاصله مردم با حاکمیت افزایش مییابد. از این منظر، عباسی سعی دارد با نطق، تذکر، سؤال و توضیح به افکار عمومی، این فاصله را کاهش دهد؛ حتی اگر این مسیر پرتنش و پرهزینه باشد.
در نهایت، میتوان گفت علیرضا عباسی در مجلس، نمایندهای است که «حضور» را به «اثرگذاری» گره زده است. نه به صرف دیدهشدن قانع است و نه به سکوتی که آرامش کوتاهمدت میآورد. کنش پارلمانی او، چه موافقانش را راضی کند و چه منتقدانش را، یک پیام روشن دارد: مجلس، اگر قرار است نماینده مردم باشد، باید فعال، شفاف و مطالبهگر باقی بماند.



