“روز ملی شیراز”
در نیمه اردیبهشت -روز شیراز- خواستم هدیه ای به دوستان شیرازی ام، پیشکش دارم. شور و شوق و اشتیاق شیراز و شیرازیان، پای ملخی را سلیمانی کرد…
ای مهر تو در دلها، وی مهر تو بر لبها
وی شور تو در سرها، وی سر تو در جانها…
شیراز در نبسته ست، از کاروان، ولیکن
ما را نمی گشایند، از قید مهربانی.
پانزدهم اردیبهشت، روز ملی شیراز مبارک باد.
بیستم مهر ماه هر سال – سالروز تاسیس دبستان برزگران در کرج و در حدود یکصد و ده سال پیش- روز ملی البرز می باشد، اما گویی روز شیراز یک طوری روز ملی ایران نیز می تواند باشد!
حدود دوازده سال پیش، روزی با یکی از نازنین یاران شیرازی در فضایی معطر از بهار نارنج، مسیر بلوار ارم تا بلوار زند را قدم زدیم. از محله سر دزک (دژک) و سرای مشیر گذشتیم، توقفی در شاه چراغ کردیم و رفتیم یک فالوده فروشی، کنار ارگ.
آنروز گفتم – و بعد برای شهردار شیراز نوشتم – چه خوب است یک قرار داد خواهر خواندگی سه جانبه بین شهرهای؛
آتن، جایگاه زبان یونانی/ هلنی
لاتزیو، جایگاه زبان لاتین/ رومی
شیراز، جایگاه زبان پارسی/ ایرانی،
نوشته و در یونسکو به ثبت برسد.
ز عشق نا تمام ما جمال یار مستغنی است
به آب و رنگ و خال و خط، چه حاجت روی زیبا را.
آرش نور آقایی چه قشنگ گفت؛
شیراز وجودت، بسیار زیباست!
مهراب رجبی.
